Τι πραγματικά συμβαίνει και τι διακυβεύεται στη μαρίνα Καλαμαριάς;

 

Τι πραγματικά συμβαίνει και τι διακυβεύεται στη μαρίνα Καλαμαριάς;

Ο αναίτιος κουρνιαχτός των τελευταίων ημερών για την μαρίνα της Καλαμαριάς κρύβει πολλά, και θέτει σε άμεσο κίνδυνο την ακεραιότητα του παραλιακού μετώπου.

Μέχρι το 2020 ο δήμος Καλαμαριάς, με ψηφίσματα του Δημοτικού Συμβουλίου, απέρριπτε διαρρήδην την ιδιωτικοποίηση της μαρίνας και την επέκταση των εγκαταστάσεων της. Τότε, με νέο ψήφισμα το Δημοτικό Συμβούλιο, ενέδωσε και αποδέχθηκε - όχι ομόφωνα αλλά κατά πλειοψηφία - την εκποίησή της σε ιδιώτη από το Υπερταμείο, αλλά απέκλεισε ρητά και κατηγορηματικά την δημιουργία ξενοδοχείου ή άλλων συναφών κατασκευών, θέτοντας ως ανώτατο όριο τα 7.500 τ.μ. κτιριακών εγκαταστάσεων, έναντι των 15.000 τ.μ. που σχεδιάζει το Υπερταμείο. Κάτω από αυτούς τους περιορισμούς και τις δεσμεύσεις, που επικαλείται και η σημερινή ηγεσία του δήμου, προσήλθε πρόσφατα ο δήμος για συζητήσεις με το Υπερταμείο.

Διερωτάται συνεπώς κανείς πως, γιατί και με ποια δικαιοδοσία παραβιάσθηκε η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου και συζητήθηκε με το Υπερταμείο το θέμα του ξενοδοχείου, προσφέροντας μάλιστα ως αντάλλαγμα πολύτιμη παραλιακή γη, αφού - τονίζεται ξανά - κάθε συζήτηση περί ξενοδοχείου αποκλείονταν από την αρχή. Πως προέκυψε ουρανοκατέβατη η ιδέα της αδειοδότησης ξενοδοχειακής μονάδας σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από τη μαρίνα! Ποιος εξουσιοδότησε ποιους να προσφέρουν γη και ύδωρ στον αδηφάγο οργανισμό; Τι ακριβώς διεμήφθη και τι συμφωνήθηκε μεταξύ των δύο πλευρών; Ποιες συμφωνίες αθετήθηκαν ώστε να προκαλέσουν, αρχικά, την έκρηξη της δημάρχου και να αποκαλέσει «golden boys και χαρτογιακάδες» τους, μέχρι τότε, αγαστούς συνεργάτες του Υπερταμείου; Γιατί αυτοί αντέδρασαν απαξιωτικά; Τι (αμοιβαίες;) υποσχέσεις δόθηκαν και δεν τηρήθηκαν; Από ποιους, σε ποιους; Ή μήπως με αυτό το θέατρο σκιών επιχειρείται η κάλυψη ενός επερχόμενου καταστροφικού για την περιοχή «συμβιβασμού», που – μετά από τέτοιο μάλιστα καβγά (!!)  - θα παρουσιασθεί και ως μεγάλη επιτυχία; Πως νομιμοποιούνται όλα αυτά;

Για να σοβαρευτούμε. Πρέπει να σταματήσει αμέσως κάθε προσπάθεια ιδιωτικοποίησης της μαρίνας. Ο Δήμος πρέπει να πρωτοστατήσει στον αγώνα αυτόν και να διεκδικήσει δυναμικά τη μαρίνα ως οργανικό και αναπόσπαστο τμήμα του ενιαίου, αδόμητου και δημόσιου παραλιακού μετώπου, προβάλλοντας τα δικά του σχέδια αξιοποίησης, σύμφωνα και με τις προεκλογικές δεσμεύσεις της δημάρχου για ένα «ενιαίο, αδόμητο και δημόσιου χαρακτήρα παραλιακό μέτωπο».  

Είναι επείγουσα και επιτακτική ανάγκη να σταματήσει ο επιχειρούμενος κατακερματισμός και «οικοπεδοποίηση» του παραλιακού μετώπου από τρίτους, που με την παράνομη διαρπαγή του Κυβερνείου από το Υπερταμείο, την τριχοτόμηση του πρώην στρατοπέδου Κόδρα και τις επικείμενες εξελίξεις στην πλαζ μόνο ενιαίο, δημόσιο και αδόμητο δεν θα παραμείνει.

 

ΚΟΔΡΑ-ΠΑΛΑΤΑΚΙ-ΠΑΡΑΛΙΑ: Ένα Πάρκο Μέχρι τη Θάλασσα

Κοινοποίηση :

Δείτε περισσότερα

ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΛΕΗΛΑΣΙΕΣ

 

ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΛΕΗΛΑΣΙΕΣ

   ...... ο βασιλιάς καινούργιες χώρες θα κατακτήσει και την ΄γελάδα του φτωχού και αυτήν θα την ζητήσει  του κόσμου το βασίλειο λαμπρά για να στηθεί, πρέπει το φτωχοκάλυβο να ξεθεμελιωθεί!

    Λίγο πριν τη συμπλήρωση δύο χρόνων από την ανάληψη της διακυβέρνησης του δήμου, η δήμαρχος Καλαμαριάς εγκαινίασε επιτέλους με τον πιο επίσημο τρόπο την έναρξη των διαδικασιών υλοποίησης του ενιαίου, δημόσιου και αδόμητου παραλιακού μετώπου, που είχε υποσχεθεί προεκλογικά. Η πανηγυρική της συμμετοχή στη θεμελίωση ενός νέου επιβλητικού και μεγαλοπρεπούς ναού, της «Παναγίας της Θαλασσοκρατούσας», στην πιο περίοπτη θέση του Μικρού Εμβόλου μπροστά από τη Ναυτική Διοίκηση Βορείου Αιγαίου, στα σύνορα του με τον προϊστορικό αρχαιολογικό χώρο, σηματοδοτεί το πρώτο μεγάλο βήμα για την πραγματοποίηση του αδόμητου, ενιαίου και δημόσιου παραλιακού μετώπου!

  Από την άλλη μεριά στη μαρίνα, η δημοτική διοίκηση αποδέχεται την «αξιοποίηση» και τσιμεντοποίηση της από ιδιωτικά συμφέροντα. Δεν τολμά να προασπίσει τον δημόσιο και κοινόχρηστο χαρακτήρα της έκτασης. Υιοθετεί, βολικά, το αβάσιμο αφήγημα ότι οι απόψεις του Δήμου άρχισαν, δήθεν, να γίνονται κατανοητές από το Υπερταμείο, μετά την υπό αίρεση και προϋποθέσεις δυνητική «παραχώρηση» τμήματος του Ρεμέτζο για «δημοτική βιβλιοθήκη», την οποίαν εκλιπαρούσε από καιρό προκειμένου να χρυσώσει το χάπι της παραχώρησης. Αλλά, ακόμα και εάν ο δήμος έπαιρνε ως αντάλλαγμα την πλήρη κυριότητα του Ρεμέτζο (κάτι που αποκλείει το Υπερταμείο), θα μπορούσε ποτέ να γίνει αποδεκτή η ιδιωτική και ουσιαστικά ανεξέλεγκτη λεηλασία της πολύτιμης αυτής δημόσιας γης;

    Αντί να αμφισβητηθεί ο μηχανισμός κατοχής του Υπερταμείου - τη στιγμή μάλιστα που κυβέρνηση και αντιπολίτευση επιμένουν εμφατικά ότι η χώρα βγήκε από τα μνημόνια προπληρώνοντας μάλιστα δημόσια χρέη στους δανειστές - γίνονται προσπάθειες κατευνασμού του θηρίου προσφέροντάς του και επί πλέον εκτάσεις στην παραλία που κανονικά πρέπει να μείνουν αδόμητες (στο πρώην ¨Παναγία¨) προκειμένου, υποτίθεται, να αντικατασταθεί το condo-hotel από άλλους «χώρους φιλοξενίας» μέσα στη μαρίνα απροσδιόριστης έκτασης και μορφής. 

    Ήδη, το Υπερταμείο προχωράει ακάθεκτο ως πραγματικά επικυρίαρχος, ετσιθελικά και αυθαίρετα, στην έναρξη της διαδικασίας παραχώρησης της Μαρίνας σε ιδιώτη, εμμένοντας ακλόνητα στην αρχική του θέση για δόμηση 15.000 τ.μ. (που μπορούν στο μέλλον εύκολα να αυξηθούν), παρότι αναμένονται τρεις αποφάσεις του Σ.τ.Ε. που θα κρίνουν εν πολλοίς το μέλλον της υποδομής.

    Είναι εξόχως θλιβερό ότι το όφελος του Υπερταμείου από το ξεπούλημα της παραλίας μας δεν θα ξεπεράσει μερικά εκατομμύρια ευρώ.   

    Λίγο παραδίπλα, στην πλαζ, η διοίκηση αντί να καταγγείλει την αυθαίρετη διακατοχή και διαχείρηση της από το Υπερταμείο, ζητάει από  τους «χαρτογιακάδες και τα golden boys», όπως η ίδια αποκαλεί τα στελέχη του, να της παραχωρήσουν τη χρήση του δημόσιου ακίνητου καθώς και άλλων εκτάσεων αιγιαλού και παραλίας που παράνομα διακατέχει ο παρασιτικός οργανισμός. 

   Στο Παλατάκι, που αποτελεί την φυσική απόληξη του πρώην στρατοπέδου στη θάλασσα, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Η πλειοψηφία της διοικούσας παράταξης του δήμου με ψήφο της στο Δημοτικό Συμβούλιο συντάσσεται ανοιχτά με την παράνομη αρπαγή του από το Υπερταμείο (ΕΤΑΔ), το οποίο αποσκοπεί στην αποκομένη από το υπόλοιπο Κόδρα «αξιοποίηση» του κομβικού αυτού ακινήτου. Tην ίδια στιγμή που σύλλογοι και πολίτες προσφεύγουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας για να αποτρέψουν την παρανομία, και τη διάσπαση του ενιαίου χαρακτήρα του παραλιακού μετώπου.

  Δεν φταίει όμως για όλα το ληστρικό Υπερταμείο, το οποίο άλλωστε θα έπρεπε να είχε ήδη καταργηθεί αφού όπως ισχυρίζονται οι κυβερνώντες έχουμε βγεί από τα μνημόνια. 

    Είχε προηγηθεί, και μάλιστα υπό το πέπλο ευρείας λαϊκής συμμετοχής, το μεγαλοπρεπές σχέδιο μετατροπής απροσδιόριστου τμήματος του χερσαίου πρώην στρατοπέδου Κόδρα και του αρχαιολογικού του χώρου σε Κόδρα-land, υπό την πομπώδη επικάλυψη κάποιων αόριστων αντιλήψεων περί … newBauhaus! Έτσι, θάφτηκαν στους αρχαίους τάφους οι μεγαλόστομες διακηρύξεις για εκπόνηση σοβαρών μελετών και προτάσεων που θα περιελάμβαναν τον σχεδιασμό και ανάδειξη ολόκληρου του άλσους του πρώην στρατοπέδου και από τις δύο πλευρές του παράλιου δρόμου μέχρι τη θάλασσα, ως ενιαία έκταση. Το μόνο που έχει απομείνει είναι η απροκάλυπτη και διαχρονική παραβίαση της απόφασης 288/2003 του Συμβουλίου της Επικρατείας και των διοικητικών επιταγών όλων των αρμόδιων αρχών (του Δασαρχείου, της Εφορείας Αρχαιοτήτων και της Νεωτέρων Μνημείων καθώς και της Τροχαίας Θεσσαλονίκης) που απαιτούν την απαγόρευση διέλευσης και στάθμευσης οχημάτων εντός του πρώην στρατοπέδου στο ύψος της οδού Χηλής. Φαίνεται ότι οι εντός του Κόδρα και του χώρου της παράνομης στάθμευσης ελοχεύουσες μεταφυσικές δυνάμεις που επιδιώκουν την ανέγερση εκεί και άλλου μεγαλόπρεπου ναού, εμποδίζουν τους άτολμους διοικούντες να συμμορφωθούν με την έννομη τάξη και να αποτρέψουν την μη αναστρέψιμη καταστροφή του αρχαιολογικού χώρου, του ιστορικού τόπου και του άλσους Κόδρα. 

   Στο Καραμπουρνάκι η προεκλογική δέσμευση για άμεση ανάκληση των δύο οικοδομικών αδειών στα παραλιακά οικόπεδα δυνάμει των αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας, κατέρρευσε μαζί με την παρακείμενη σκάλα των προσφύγων. Και εκεί, σύλλογοι και πολίτες προσφεύγουν στα Δικαστήρια προκειμένου να σώσουν ότι ακόμα σώζεται, ενώ ο δήμος τρέχει να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα.

  Η αναίρεση των προεκλογικών δεσμεύσεων είναι εκκωφαντική. Το «ενιαίο και αδόμητο δημόσιο παραλιακό μέτωπο» έχει «πάει περίπατο» στα γραφεία του Υπερταμείου και των παραφυάδων του, όπως και άλλων ισχυρών, που αποφασίζουν και διατάζουν ερήμην μας για το μέλλον κρίσιμων υποδομών στην παράκτια περιοχή. Η Διοίκηση του δήμου αποδέχεται και συνεργεί παθητικά, χωρίς δικό της πρόγραμμα, στο δυστοπικό μέλλον για το παραλιακό μας μέτωπο που εξυφαίνεται από τρίτους.

Εάν:

- ο νέος μεγαλοπρεπής ναός στο πιο περίοπτο σημείο του παραλιακού μετώπου, εάν

- η παράνομη παράδοση του Κυβερνείου/Παλατάκι στις ορέξεις του Υπερταμείου, εάν

- η «Bauhaus» έμπνευσης μετατροπή σε Κόδρα-Land αδιευκρίνιστου τμήματος του χερσαίου μέρους του άλσους του πρώην στρατοπέδου Κόδρα, εάν

- η παράνομη μετατροπή του σε parking του ανατολικού τμήματος του άλσους, εάν

- η εμπορική και οικοδομική «αξιοποίηση» της μαρίνας από ιδιωτικά συμφέροντα, εάν

- η κατασκευή νέου ξενοδοχειακού συγκροτήματος στο ακίνητο πρώην νοσοκομείου που καταλαμβάνει μέρος της πολύτιμης παραλιακής ζώνης πρασίνου, εάν

- η εμπορευματοποίηση της οδού Θέτιδος στον Φοίνικα,

εάν όλα αυτά αποτελούσαν μέρος του σχεδίου για ένα ενιαίο και αδόμητο δημόσιου χαρακτήρα παραλιακό μέτωπο, γιατί μας αποκρύπτονταν και δεν μας είχαν αποκαλυφθεί προεκλογικά;

                                                                                       Καλαμαριά  19/1/2026 

                                                                                      Σύλλογος Κατιρλιωτών

 

Κοινοποίηση :

Δείτε περισσότερα

Η ΠΟΛΗ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ – Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΣΤΟ ΑΠΥΡΟΒΛΗΤΟ

Η Διοίκηση του δήμου Καλαμαριάς, αντί να απαιτεί την ενσωμάτωση της μαρίνας σε ένα ενιαίο δημόσιο παραλιακό μέτωπο, αποδέχεται την εκποίηση της σε ιδιωτικά συμφέροντα από το Υπερταμείο και την τσιμεντοποίηση της. Ως αντάλλαγμα, εκλιπαρούσε επί μήνες για την παραχώρηση του Ρεμέτζο στον Δήμο, προσφέροντας επίσης και το πρώην «Παναγία»  στο Υπερταμείο για την δημιουργία ξενοδοχείου, έτσι ώστε να φανούν οι παραχωρήσεις αυτές σαν επιτυχίες της διοίκησης!  Όταν απεδείχθει ότι το Υπερταμείο τα θέλει όλα δικά του αποφάσισε … να κηρύξει την επανάσταση. Τα παρακάτω σχόλια του φίλου Γιάννη Λιβάνιου ανατέμνουν όσα σχετικά διεμήφθησαν στη συνεδρίαση του Δ.Σ. της   22/12/2025

                                                                        Καλαμαριά 2/1/2026

                                                                        Βασίλης Πατσιλάρας.

                                                                  Πρόεδρος Συλλόγου Κατιρλιωτών

Η ΠΟΛΗ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ – Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΣΤΟ ΑΠΥΡΟΒΛΗΤΟ

Παραλιακό μέτωπο, μαρίνα και πολιτική ευθύνη χωρίς άλλοθι

 Αυτό που συνέβη στο Δημοτικό Συμβούλιο δεν ήταν απλώς κακή διαχείριση. Ήταν συνειδητή υποβάθμιση ενός κρίσιμου πολιτικού ζητήματος. Και όταν η υποβάθμιση γίνεται συνειδητά, δεν μιλάμε για λάθος, μιλάμε για επιλογή.

Το παραλιακό μέτωπο, η μαρίνα και οι παραχωρήσεις συζητήθηκαν μετά τα μεσάνυχτα, ως “απλό θέμα”. Όχι επειδή δεν είναι σοβαρό. Αλλά ακριβώς επειδή είναι. Γιατί έτσι αποφεύγεται η πολιτική έκθεση, η κοινωνική πίεση και η ανάληψη ευθύνης. Η δήμαρχος δεν αιφνιδιάστηκε. Το επέλεξε.

Και δεν το επέλεξε μόνη της. Το έθεσε σε ψηφοφορία. Μετέτρεψε τη δική της ευθύνη σε διαδικαστικό τέχνασμα. Αντί να πει ότι το θέμα απαιτεί ξεχωριστή συνεδρίαση, δημόσια και ανοιχτή, κρύφτηκε πίσω από αριθμούς και χέρια που σηκώνονται. Αυτή είναι θεσμική φυγομαχία.

Όταν της ζητήθηκε ξεκάθαρα να δεσμευτεί για ειδική συνεδρίαση, άρχισε να μαζεύει τα λόγια της. Όταν ο Σύλλογος Κατιρλιωτών της είπε ευθέως ότι κρύβεται, δεν απάντησε με στοιχεία. Απάντησε με ασάφεια. Γιατί όποιος δεν θέλει να δώσει απαντήσεις, πρώτα θολώνει το τοπίο.

Η κορύφωση της υποκρισίας ήρθε με τη δήθεν “τυχαία” συνάντηση στο υπουργείο. Η δήμαρχος παρουσίασε την παρουσία του ΤΑΙΠΕΔ και επενδυτών σαν κάτι που προέκυψε από μόνο του. Σαν να μην ήξερε γιατί πήγαινε. Σαν να μην είχε πολιτική ευθύνη. Αυτό δεν είναι αφέλεια. Είναι προσβολή της νοημοσύνης.

Και φυσικά, ούτε λέξη για το τι συζητήθηκε. Ούτε λέξη για δεσμεύσεις, όρους, σενάρια, ανταλλάγματα. Η σιωπή εδώ δεν είναι ουδέτερη. Είναι εργαλείο.

Την ίδια στιγμή, εμφανίζεται να δηλώνει ότι είναι απέναντι στα σχέδια του Υπερταμείου και να καλεί τον κόσμο σε κινητοποιήσεις. Όχι όμως για να παραμείνει ο χώρος δημόσιος, αλλά όπως ειπώθηκε και δεν διαψεύστηκε, για να επιλεγεί συγκεκριμένος επενδυτής για τη μαρίνα. Αυτό δεν είναι αντίσταση. Είναι διαχείριση ιδιωτικοποίησης.

Να κατεβαίνει ο κόσμος στον δρόμο όχι για να πει “όχι”, αλλά για να πει “αυτόν”. Αυτή δεν είναι συμμετοχή. Είναι χειραγώγηση.

Όταν τέθηκε η θέση για μηδενική δόμηση, η απάντηση ήταν ειρωνική: “να γκρεμίσουμε το Παναγία”. Σκόπιμα. Για να γελοιοποιηθεί μια καθαρή πολιτική θέση. Για να μη συζητηθεί το ουσιαστικό: ότι κάποιοι θέλουν τσιμέντο και κέρδη εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει ελεύθερος δημόσιος χώρος.

Το Παναγία δεν είναι απλώς ένα κτίριο. Είναι μνήμη και ευθύνη. Η δήμαρχος υπήρξε βουλευτής της συγκυβέρνησης Σαμαρά–Βενιζέλου που έκλεισε το νοσοκομείο. Σήμερα αποσιωπά αυτό το γεγονός, ενώ αφήνει να αιωρείται η προοπτική εμπορικής “αξιοποίησης”. Αυτή η αντίφαση δεν σβήνεται.

Και εδώ αποκαλύφθηκε κάτι ακόμη πιο κρίσιμο. Όταν ο Σύλλογος Κατιρλιωτών ζήτησε όσα λέγονται να ειπωθούν γραπτώς, η αντίδραση δεν ήταν ψύχραιμη. Ήταν εκνευρισμός. Γιατί ο γραπτός λόγος δεσμεύει. Γιατί απαντιέται. Γιατί μένει.

Η δήμαρχος απέφυγε να δεσμευτεί σε γραπτή ανακοίνωση. Δεν είπε ούτε ναι ούτε όχι. Προτίμησε τη θολούρα. Γιατί μια γραπτή θέση θα έπρεπε να απαντήσει συγκεκριμένα για το ΤΑΙΠΕΔ, τους επενδυτές, τη μαρίνα και το μέλλον του παραλιακού μετώπου.

Ο φόβος της γραπτής απάντησης δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα. Είναι πολιτική στάση. Όποιος δεν θέλει να ελεγχθεί, δεν γράφει.

Δεν μπορείς να εμφανίζεσαι ταυτόχρονα ως ανήξερος, ως αγωνιστής και ως διαχειριστής συμφωνιών. Δεν μπορείς να κρύβεις σοβαρά θέματα πίσω από νυχτερινές ψηφοφορίες και μετά να ζητάς νομιμοποίηση.

Η πόλη δεν χρειάζεται δημάρχους που φοβούνται το χαρτί. Χρειάζεται καθαρές θέσεις και δημόσια ευθύνη. Και αυτή η ευθύνη έχει όνομα, υπογραφή και παρελθόν.             

                                                                                  Ιωάννης Λιβάνιος

Κοινοποίηση :

Δείτε περισσότερα