Τα επιχειρησιακά σχέδια αυτής της μορφής αφορούν πρωτίστως στον δημόσιο χώρο, και δεν αφορούν στη διαχείρηση του συνόλου της τοπικής οικονομίας, όπως γίνεται κατ΄ αντιστοιχία σε επίπεδο χώρας. Oι πόλεις δεν έχουν Α.Ε.Π.. Και βέβαια, τα επιχειρισιακά τους σχέδια δεν καταρτίζονται με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια, γιατί η πόλη δεν είναι επιχείρηση και ο “επιχειρησιακός” σχεδιασμός της δεν αποβλέπει στην αύξηση του τζίρου και του κέρδους από παραγωγή προϊόντων.
Κύριος λόγος ύπαρξης κάθε σχεδιαστικής προσπάθειας σε επίπεδο δήμου - είτε αυτή αφορά την στρατηγική ανάπτυξης, είτε την πολεοδομική οργάνωση, ή οποιαδήποτε άλλη παρέμβαση - είναι η προστασία και η βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και η αύξηση της ευημερίας των κατοίκων. Αυτό επιτυγχάνεται με βελτίωση/αύξηση/επέκταση των δημόσιων και των κοινωφελών αγαθών, με την αναβάθμιση και εμπλουτισμό των υποδομών, και με την υποστήριξη και σωστή εν γένει οργάνωση και διαχείρηση των παραγωγικών κ.α. δραστηριοτήτων, ελέγχοντας συγχρόνως τις επιπτώσεις τους στον ευρύτερο χώρο - εξωτερικές τους επιπτώσεις (externalities - θετικές και αρνητικές). Η οικονομική βιωσιμότητα των επί μέρους ενεργειών έρχεται σε δεύτερη μοίρα και λαμβάνεται επικουρικά υπόψη σε συνάφεια με τις επιπτώσεις αυτές.
Το Στρατηγικό Σχέδιο (Σ.Σ.) 2024-2028
για την Καλαμαριά, διαπνέεται από ένα πνεύμα εξισορρόπισης κόστους/οφέλους, που δίνει έμφαση σε επιχειρηματικά χαρακτηριστικά, τονίζοντας τον οικονομικό παρά τον κοινωνικό ισολογισμό της πόλης. Η μέριμνα για οικονομική απόδοση διαπερνά όλες τις πλευρές του Σ.Σ.. Αντιμετωπίζει δηλαδή τον Δήμο πρωτίστως σαν μία οιονεί οικονομική μονάδα που πρέπει να έχει διαρκώς αυξανόμενο κύκλο εργασιών (και κέρδος;), στηριζόμενο στην παραγωγή κάποιων αφηρημένων αλλά εξειδικευμένων «προϊόντων», με αιχμή του δόρατος το προσφυώς αποκαλούμενο «τουριστικό προϊόν». Με αυτή τη λογική, θεωρεί π.χ. το πρώην στρατόπεδο Κόδρα «..μεγάλη αδόμητη έκταση…» (σελ.104) και «σημαντικό πόρο με τουριστικό ενδιαφέρον» (σελ. 173).
Αξιολογούνται, δηλαδή, όλα δυνητικά σαν πρώτη ύλη για παραγωγή εσόδων από δραστηριότητες όπως αυτές που καλύπτονται κάτω από την ομπρέλα «τουριστικό προϊόν». Πρόκειται κυρίως για χώρους εστίασης και άλλους παρεμφερείς χώρους διασκέδασης και αναψυχής. Δραστηριότητες που αναπτύχθηκαν ιστορικά στο παραλιακό μέτωπο [δειλά-δειλά κατά την περίοδο του μεσοπολέμου και πολύ εντονώτερα μετά την κατοχή] όταν οι πρώτοι κάτοικοι - φτωχοί ως επί το πλείστον και απομονωμένοι πρόσφυγες - προσπαθούσαν να ορθοποδήσουν οικονομικά και κοινωνικά. Ήταν, τότε, το αποτέλεσμα ατομικών προσπαθειών εξόδου από την μιζέρια της εποχής. Δεν αποτελούσε συνειδητή συλλογική επιλογή κοινωνικής ανάπτυξης.
Σήμερα όμως η κατάσταση είναι τελείως διαφορετική. Οι απόγονοι των προσφύγων έχουν αφομοιωθεί πλήρως και έχουν αλλάξει εισοδηματικό και μορφωτικό επίπεδο. Συγχρόνως, μετά τη ραγδαία ανοικοδόμηση, η Καλαμαριά - σύμφωνα με τα παρατιθέμενα στοιχεία στη μελέτη (σελ. 79) – είναι περιοχή που προσελκύει άτομα με υψηλότερο εισόδημα και μορφωτικό επίπεδο, τα οποία επιλέγουν συνειδητά να μετοικήσουν και να εργασθούν εδώ, γιατί προφανώς θεωρούν ελκυστική την περιοχή λόγω της θέσης και των φυσικών της χαρακτηριστικών. Δεν υπάρχει πια έντονη παλαϊκή ανάγκη «προβολής/εκποίησης» του τοπικού πλούτου σε τρίτους για λόγους επιβίωσης. Αντίθετα κυριαρχεί η ανάγκη απόλαυσης του εξαιρετικού φυσικού τοπίου, πρωτίστως από τους μόνιμους κατοίκους που ζούν εδώ την καθημερινότητα τους. Η προστασία και η ανάδειξη του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος της περιοχής, αποτελεί συνεπώς την εκ-των- ων- ουκ- άνευ προϋπόθεση για την ανάπτυξη του δήμου με γνώμονα τη διατήρηση και βελτίωση των στοιχείων αυτών, που τον έχουν αναδείξει ως έναν από τους προνομιακότερους δήμους της ευρύτερης περιφέρειας. Η συνειδητή επιδίωξη μετατροπής του δήμου σε περιοχή παραγωγής «τουριστικού προϊόντος» αλλάζει άρδην αυτήν την εικόνα και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την μετατροπή του δήμου σε κάτι διαφορετικό και απροσδιόριστο, και πάντως πιο «βιομηχανικό» και ξένο.
Παρότι, λοιπόν, το θεμελιώδες ερώτημα «για ποιόν σχεδιάζουμε» δεν τίθεται ξακάθαρα και ο προβληματισμός αυτός δεν αναδεικνύεται συνειδητά, εντούτοις ο προσανατολισμός της απάντησης στο υποβόσκον ερώτημα που δεν τίθεται ανοικτά, αναφύεται ανάγλυφα στις αναφορές του Στρατηγικού Σχεδίου και ιδιαίτερα σε αυτές που αφορούν στο παραλιακό μέτωπο, δηλαδή το κατ΄ εξοχήν «τουριστικό» κομμάτι του δήμου. Και αυτό είναι ακριβώς το κομμάτι της Καλαμαριάς όπου ελοχεύουν οι περισσότεροι και οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι αλλοίωσης της παραδοσιακής της φυσιογνωμίας και της απαξίωσης.
Το Καραμπουρνάκι και η παραλία δεν αποτελούν μόνον την βιτρίνα της Καλαμαριάς αλλά, μαζί με το Κόδρα, αποτελούν το μοναδικό κα υπερ-πολύτιμο πνεύμονα πρασίνου για όλην την περιοχή, τη μοναδική διέξοδο του πληθυσμού σε μεγάλους ανοιχτούς και δημόσιους χώρους ιδιαίτερου φυσικού κάλλους. Αποτελούν κοινή πολύτιμη περιουσία. Παρά ταύτα, η περιοχή αυτή παρέμεινε πάντα στο περιθώριο του ενδιαφέροντος όλων των διοικήσεων του δήμου, και αφέθηκε έρμαιο και βορά σε ανοίκειες κερδοσκοπικές ορέξεις, με αποτέλεσμα μεγάλα τμήματα της να έχουν απωλεσθεί ή να έχουν υποβαθμισθεί. Σήμερα ο δήμος δεν έχει ούτε σπιθαμή ιδιοκτησίας στα 5,5 χιλ/τρα της παραλίας του, αλλά ούτε καν την ελέγχει, έχοντας θέσει την ακτογραμμή εκτός σχεδίου πόλης!
Τα προβλήματα του υπό εξέλιξη Στρατηγικού Σχεδίου στην περιοχή αυτήν ξεκινούν ακριβώς από την αναγνώριση και την περιγραφή της. Επανειλημμένως αναφέρεται στο κείμενο του Στρατηγικού Σχεδίου ότι το πρώην στρατόπεδο Κόδρα γειτνιάζει με το Παλατάκι!! Ανεπίτρεπτα αναληθές. Αποκρύπτεται έτσι ότι το Παλατάκι - όπως και ολόκληρο του ένθεν και ένθεν αυτού παραλιακό μέτωπο - είναι τυπικά και ουσιαστικά τμήμα και αναπόσπαστο κομμάτι του πρώην στρατοπέδου Κόδρα. Ο παραλιακός δρόμος που ενώνει την οδό Σοφούλη με την οδό Πλαστήρα διασχίζει κατά τρόπον αυθαίρετο και κατασκευαστικά βολικό το πρώην στρατόπεδο. ΔΕΝ το οριοθετεί. Δεν υπάρχει πουθενά επίσημος/νομικός διαχωρισμός των δύο τμημάτων. Επίσης, το Παλατάκι είναι κομμάτι του ευρύτερου αρχαιολογικού χώρου που εκτείνεται και από τις δύο πλευρές του υπάρχοντος δρόμου, ολόκληρη η έκταση του οποίου οφείλει - σύμφωνα με τις επιταγές της αρχαιολογικής υπηρεσίας - να αντιμετωπίζεται σχεδιαστικά ως ενιαία έκταση.
Η ενοποίηση στην πράξη του μοναδικού αυτού πνεύμονα πρασίνου - από την οδό Χηλής και την οδό Παπάγου μέχρι τη θάλασσα - είναι ιδιαίτερα κρίσιμης σημασίας για την ανάδειξη ολόκληρου του παραλιακού μετώπου ως ενιαίου δημόσιου και ελεύθερου χώρου πρασίνου και αναψυχής, που θα βελτιώσει ριζικά τη φυσιογνωμία της Καλαμαριάς, θα προστατέψει μόνιμα το μικροκλίμα της και θα μετατρέψει το θαλάσσιο μέτωπο σε επίσημη πρόσοψη της πόλης. Άλλωστε η ενοποίηση του παραλιακού μετώπου αναφέρεται γενικά και αόριστα ως στόχος του Στρατηγικού Σχεδίου, αλλά δεν μας αποκαλύπτεται πώς. Αντίθετα, οι επί μέρους προτάσεις αφορούν μεμονωμένες και αποσπασματικές παρεμβάσεις «αξιοποίησης» των διαφόρων τμημάτων του. Η ενοποίηση του παραλιακού μετώπου δεν γίνεται με ποδηλατοδρόμους, ούτε με διαδρομές και σηματοδοτήσεις. Η πολυπόθητη ενοποίηση είναι ανέφικτη χωρίς την οργανική ένταξη στο χερσαίο τμήμα του πρώην στρατοπέδου και του υπόλοιπου πιο σημαντικού παράκτιου/παραθαλάσσιου τμήματος του, και πρωτίστως του Κυβερνείου. Και η ένταξη ολόκληρου του πρώην στρατοπέδου στην ευρύτερη παραλιακή ζώνη καθίσταται αδύνατη με τον κατακερματισμό του, που θα προκληθεί με την (παράνομη) απόσπαση του Κυβερνείου από το υπόλοιπο Κόδρα, όπως γίνεται αποδεκτό στο Σ.Σ..
Το Στρατηγικό Σχέδιο στο σημείο αυτό δεν προσφέρει καμμία νέα προοπτική. Κανένα όραμα. Αποδέχεται ασυζητητί και αναμασά τετριμμένες και ανεφάρμοστες έως καταστροφικές για την περιοχή κατεστημένες θέσεις και απόψεις, την πραγματοποίηση των οποίων έχουν πολλοί από εμάς αποτρέψει στο παρελθόν με μεγάλο αγώνα. Οι επί μέρους αναφορές στις χρήσεις του Κόδρα κάθε άλλο παρά σε ενιαίο χώρο πρασίνου παραπέμπουν, ενώ διαπνέονται σταθερά από το πνεύμα της οικονομίστικης «αξιοποίησης», αφού μπορεί μεταξύ άλλων να προσφέρονται μέσα στον χώρο αυτόν και υπηρεσίες εστίασης (σελ. 174). Το Παλατάκι φέρεται να «στοχεύει (!!) σε επανάχρηση ως πολιτιστικός–εκπαιδευτικός χώρος», χωρίς να προσδιορίζεται ο δημόσιος ή μη χαρακτήρας του, ενώ δεν γίνεται ουδεμία αναφορά στη σχέση του με το υπόλοιπο Κόδρα, του οποίου όμως αποτελεί οργανικό και αναπόσπαστο κομμάτι.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στο Σ.Σ. δεν γίνεται πουθενά αναφορά στην επαπειλούμενη παράνομη υφαρπαγή του Κυβερνείου από την Ετ.Α.Δ. Α.Ε. (την οποία ο Σύλλογος μας μαζί με άλλους Συλλόγους και ενεργούς πολίτες έχουν ήδη προσβάλλει στο Συμβούλιο της Επικρατείας) και στη συνακόλουθη ξεχωριστή και απομονωμένη από τον περιβάλλοντα χώρο «αξιοποίηση» με ανεξέλεγκτες χρήσεις του πολυτιμώτερου ακινήτου της Βορείου Ελλάδος, από φορείς ξένους προς την τοπική κοινωνία και προς ίδιον τους συμφέρον.
Δεν γίνεται επίσης πουθενά αναφορά στο γεγονός ότι το πρώην στρατόπεδο Κόδρα υπάγεται - πανηγυρικά μάλιστα - σε Ειδικό Νομικό Καθεστώς Προστασίας (Π.Ε.Κ.) της παρ. 3(γβ) του άρθρ.7 του Ν. 4447/2016, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρ. 10 του Ν.4759/2020, και ότι υπάρχει σχετικά η απόφαση 293/21-8-2023 του Δημοτικού Συμβουλίου Καλαμαριάς που επιβάλει τον επίσημο χαρακτηρισμό του πρώην στρατοπέδου ως Π.Ε.Κ., η υλοποίηση της οποίας εκκρεμεί. Αντίθετα αναφέρεται λανθασμένα (σελ. 106) ότι, «βρίσκεται σε εξέλιξη η μελέτη για το Ειδικό Χωρικό Σχέδιο του πρώην Στρατοπέδου Κόδρα», παρότι η μελέτη αυτή ματαιώθηκε οριστικά με την
32/20-2-2023 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου γιατί, μεταξύ άλλων, δεν είναι δυνατή η πραγματοποίηση της βάσει της παραπάνω παραραγράφου του άρθρ. 7 του Ν. 4447/2016.
Δεν γίνεται αναφορά και ούτε λαμβάνεται υπόψη η υπ. αριθμ. 288/2003 Απόφαση του Σ.τ.Ε. που απαγορεύει οποιαδήποτε δραστηριότητα μέσα στο πρώην στρατόπεδο που δεν συνάδει με την απόλαυση του πρασίνου. Αντίθετα, προκρίνει την παράκαμψη των θεσμικών υπέρ του πρασίνου κλπ. περιορισμών, προτείνοντας « ..οι παρεμβάσεις να είναι κλιμακωτές και μετρήσιμες, αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα θεσμικά εμπόδια (!!!) και ενδυναμώνοντας την ενιαία τουριστική ταυτότητα της Καλαμαριάς». (σελ. 173)
Δεν γίνεται επίσης πουθενά αναφορά στο Σ.Σ. στην αναγκαιότητα κατάργησης των παραγρ. 4 & 6 του άρθρ. 31 του Ν.2508/1997, που εγκρίθηκε και από το Δημοτικό Συμβούλιο. Άρθρα τα οποία προέβλεπαν, πριν 30 σχεδόν χρόνια, την κατασκευή μουσείου και ανοιχτού θεάτρου μέσα στο πρώην στρατόπεδο, τα οποία όμως σήμερα δεν χρειάζονται διότι οι όποιες μουσειακές ανάγκες μπορούν να φιλοξενηθούν στα 16 διατηρητέα κτίρια, ενώ οι συναυλιακές και άλλες παρόμοιες δραστηριότητες μπορούν άνετα να ικανοποιηθούν στον υπέροχο αύλειο χώρο του παρακείμενου Κυβερνείου, όπως γίνεται επί δεκαετίες. Χώρος, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση μικρότερη των 80 μέτρων από το προβλεπόμενο στα χαρτιά ανοιχτό θέατρο. Αντίθετα στο Σ.Σ. γίνεται σαφής αναφορά και στα δύο αυτά έργα που θα αλλοιώσουν οριστικά και θα καταστρέψουν την υπέροχο φυσικό ανάγλυφο του εδάφους και τον πράσινο χαρακτήρα του άλσους! Είναι εκτός κάθε λογικής να απεμπολούμε - και μάλιστα με τόση ευκολία - τον υφιστάμενο χώρο εκδηλώσεων στο Παλατάκι προκειμένου να χτίσουμε έναν άλλο μερικά μέτρα πιο εκεί, καταστρέφοντας το μοναδικό φυσικό ανάγλυφο της περιοχής. Η χαρά των εργολάβων! Επίσης στο Σ.Σ. αναφέρονται υπηρεσίες εστίασης, δραστηριότητες υπαίθρου και χώροι ανοιχτής άθλησης όλα εκ των οποίων έχουν οικονομικό αντικείμενο και αρκετό τσιμέντο, αλλά δεν επιτρέπονται και από το ισχύον νομικό καθεστώς μέσα στο πρώην στρατόπεδο Κόδρα, αφού δεν είναι συμβατά με τις χρήσεις άλσους, ούτε με τον αρχαιολογικό χαρακτήρα της περιοχής.
Πουθενά δεν γίνεται αναφορά στην παράνομη μετατροπή στην πράξη του ανατολικού τμήματος του πρώην στρατοπέδου σε χώρο ανεξέλεγκτης στάθμευσης παντός είδους οχημάτων, για την κατάργηση του οποίου υπάρχουν (ανεκτέλεστες) εντολές από τις αρμόδιες υπηρεσίες. Ούτε γίνεται αναφορά στον κίνδυνο απώλειας σημαντικού τμήματος του πρώην στρατοπέδου με την κατασκευή μεγαλοπρεπούς ναού του Αγ. Ευγενίου με τα συνάδοντα κτίσματα, parking, κλπ. μετά τις δημόσια εκπεφρασμένες βλέψεις της τοπικής Μητρόπολης για κατασκευή του «τάματος» της Παναγίας Σουμελά του χειμώνα(!), στη θέση του πρώην στρατιωτικού ναϊδρίου του Αγ.Αλεξάνδρου, σε δημόσια έκταση. Επιπλέον, δεν αναφέρονται άλλοι μείζονες θεσμικοί περιορισμοί (αποφάσεις ΣτΕ, δασαρχείου, εφορείας αρχαιοτήτων και δημοτικού Συμβουλίου Καλαμαριάς) σύμφωνα με τους οποίους θεμελιώνεται η προστασία των ανωτέρω εκτάσεων και οριοθετούνται οι επιτρεπόμενες παρεμβάσεις και σχεδιασμοί.
Πουθενά δεν γίνεται αναφορά στη μόνη απολύτως σύννομη επιλογή της δημιουργίας ενός ενιαίου χώρου καθαρού πρασίνου (όπως π.χ. ο Εθνικός Κήπος στην Αθήνα) που να εκτίνεται από την οδό Χηλής και την οδό Παπάγου μέχρι τη θάλασσα, και όπου το Παλατάκι θα αποτελεί την έδρα και τον κύριο χώρο πολιτιστικών και άλλων εκδηλώσεων ολόκληρου του πάρκου, περιλαμβανομένων και των εκδηλώσεων που θα οργανώνουν τα επί μέρους μουσεία που μπορεί να στεγαστούν στα 16 διατηρητέα κτήρια. Πρόταση που προωθεί και υποστηρίζει ο Σύλλογος μας ενεργά και η οποία είχε γίνει σε γενικές γραμμές αποδεκτή προεκλογικά από την δήμαρχο και άλλους υποψήφιους στις δημοτικές εκλογές.
Πουθενά δεν σκιαγραφείται καν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για τη δημιουργεία ενός ενιαίου πράσινου μετώπου που θα περιλαμβάνει το πρώην στρατόπεδο Κόδρα, το Παλατάκι και ολόκληρο το παραλιακό μέτωπο, με σκοπό την απόδοση του ως δημόσιος ελεύθερος χώρος αναψυχής στους κατοίκους. Ένα ενιαίο μέτωπο πρασίνου και δημόσιου ανοιχτού χώρου που αποτελεί την μοναδική και απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου να επανενοποιηθεί η Καλαμαριά με την θάλασσα της.
Αντίθετα, αναφέρονται τρόποι αποσπασματικής «αξιοποίησης» κάποιων μεμονωμένων τμημάτων του εναπομείναντος ελεύθερου παράλιου χώρου (μαρίνα, πλαζ) με την προοπτική διασύνδεσης τους σε ένα υποτιθέμενο δίκτυο πρασίνου, ενώ δεν γίνεται μνεία σε πιθανή ενοποίηση με τις άλλες παράλιες εκτάσεις που είναι κατειλημμένες από τρίτους, αλλά και με την παραλία της οδού Σοφούλη. Συγκεκριμένα για τη Μαρίνα οι μελετητές αναφέρουν ότι η έκταση πρέπει να λειτουργήσει ως πολλαπλασιαστής αναγνωρισιμότητας, επισκεψιμότητας και εσόδων, ενώ η οργανωμένη λειτουργία της μαρίνας μπορεί να ενισχύσει την ποιότητα του δημόσιου χώρου, να δημιουργήσει πόλο έλξης για επισκέπτες υψηλότερου εισοδηματικού προφίλ μέσω παραχώρησης/συνεργειών, στο θεσμικό πλαίσιο διαχείρισης ΕΤΑΔ/ΤΑΙΠΕΔ μέσω παραχώρησης/συνεργειών. Πλην όμως δεν γίνεται αναφορά στην απόφαση 1131/2016 του ΣτΕ σύμφωνα με την οποία στις ΕΤΑΔ/ΤΑΙΠΕΔ που διαχειρίζονται τη Μαρίνα δεν έχουν παραχωρηθεί δικαιώματα περαιτέρω οικοδόμησης της έκτασης και ότι αυτό που πρωτεύει είναι ο κοινόχρηστος χαρακτήρας της.
Το κορυφαίο αυτό θέμα της διάσωσης και οργανικής ενοποίησης του πρώην στρατοπέδου μέχρι τη θάλασσα με τις παρακείμενες παράλιες εκτάσεις, και της χρήσης της ενιαίας αυτής έκτασης έπρεπε να αποτελεί θέμα ιδιαίτερης προσοχής και ξεχωριστής ανάλυσης, και εκτενούς διαβούλευσης με όλους τους ενδιαφερόμενους. Πράγμα που δεν έγινε ποτέ.
Σε γενικότερο επίπεδο, το Σ.Σ. αποτελεί απόπειρα νομιμοποίησης/παγιοποίησης κατεστημένων καταστάσεων που έχουν οδηγήσει στα σημερινά αδιέξοδα. Το Σ.Σ. υιοθετεί την ίδια προβληματική οπτική που διέπει τις επί μέρους προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση των τομεακών ή τοπικών προβλημάτων. Δεν προσφέρει καμία γενικότερη, ολοκληρωμένη, καινούργια προσέγγιση αντιμετώπισης συνολικά, προβλημάτων που χρονίζουν και είναι άμεσα και έμμεσα συνδεδεμένα μεταξύ τους και αλληλοεπηρεάζονται. Δεν αγγίζει καν τα σημαντικότερα προβλήματα που υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων, όπως π.χ. η απώλεια δημόσιων χώρων, η παντελής έλλειψη πεζοδρομίων και η ανεξέλεγκτη μετατροπή των δρόμων σε χώρους στάθμευσης, σε ολόκληρη την έκταση του Δήμου. Ένα σοβαρότατο πρόβλημα που διαρκώς επιδεινώνεται και χρήζει συνολικής και όχι αποσπασματικής αντιμετώπισης.
Ενδεικτικό της σιωπηρής αποδοχής του κατεστημένου πλέγματος συμφερόντων είναι το ότι στον κατάλογο με τις πλατείες και χώρους πρασίνου δεν περιλαμβάνονται τα επισήμως χαρακτηρισμένα άλση/πλατείες γύρω από τις εκκλησίες (όπως αυτή του Άη-Γιάννη στο Νέο Κατιρλί, κ.α.), παρότι είναι στην πράξη, και πρέπει να παραμείνουν, ανοιχτοί χώροι αναψυχής των περιοίκων σύμφωνα με τα παραχωρητήρια των συγκεκριμένων ακινήτων, ενώ παράλληλα αποτελούν και χώρους σύναξης κοινού σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης (σεισμοί, κλπ.).
Όλα αυτά και πολλά άλλα αποτελούν θέματα μιας σοβαρής, σωστά οργανωμένης, ουσιαστικής και σε βάθος δια ζώσης διαβούλευσης με το σύνολο της κοινωνίας της Καλαμαριάς. Διαβούλευσης που έπρεπε να προηγηθεί της εκπόνησης των επί μέρους τμημάτων του Σ.Σ. Μιας διαβούλευσης που θα προσδιορίσει το μέλλον αυτού του τόπου, αλλά μιας διαβούλευσης που δεν έγινε μέχρι σήμερα, και που δεν φαίνεται να υπάρχει διάθεση να γίνει ποτέ. Τα ερωτηματολόγια πάνω σε ήδη ειλημμένες αποφάσεις - αφού το Σ.Σ. έχει ήδη εγκριθεί από το Δημοτικό Συμβούλιο - μπορεί ενδεχομένως να πληρούν κάποιες τυπικές προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος, αλλά πόρω απέχουν από πραγματική και ουσιαστική διαβούλευση που μπορεί να αποκαλύψει τις πραγματικές επιθυμίες της τοπικής κοινωνίας, τόσο καθ’ όσον αφορά τις γενικές κατευθύνσεις της αναπτυξιακής πορείας του δήμου αλλά και των επί μέρους προβληματισμών.
Τα παραπάνω θέματα αφορούν στην ουσία του στρατηγικού και πολεοδομικού σχεδιασμού και στην διαμόρφωση των στόχων τους, η ξεκάθαρη αποτύπωση των οποίων μετά πραγματική και ουσιαστική διαβούλευση και ενδελεχή ανάλυση, αποτελεί βασική προϋπόθεση νομιμοποίησης του υπό διαμόρφωση Στρατηγικού Σχεδίου.
Βασίλης Πατσιλάρας
Πρόεδρος Συλλόγου Κατιρλιωτών «Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου