Η ΠΟΛΗ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ – Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΣΤΟ ΑΠΥΡΟΒΛΗΤΟ

Η ΠΟΛΗ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ – Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΣΤΟ ΑΠΥΡΟΒΛΗΤΟ

Παραλιακό μέτωπο, μαρίνα και πολιτική ευθύνη χωρίς άλλοθι

Αυτό που συνέβη στο Δημοτικό Συμβούλιο στις 22/12/2025 δεν ήταν απλώς κακή διαχείριση. Ήταν συνειδητή υποβάθμιση ενός κρίσιμου πολιτικού ζητήματος. Και όταν η υποβάθμιση γίνεται συνειδητά, δεν μιλάμε για λάθος, μιλάμε για επιλογή.

Το παραλιακό μέτωπο, η μαρίνα και οι παραχωρήσεις συζητήθηκαν μετά τα μεσάνυχτα, ως “απλό θέμα”. Όχι επειδή δεν είναι σοβαρό. Αλλά ακριβώς επειδή είναι. Γιατί έτσι αποφεύγεται η πολιτική έκθεση, η κοινωνική πίεση και η ανάληψη ευθύνης. Η δήμαρχος δεν αιφνιδιάστηκε. Το επέλεξε.

Και δεν το επέλεξε μόνη της. Το έθεσε σε ψηφοφορία. Μετέτρεψε τη δική της ευθύνη σε διαδικαστικό τέχνασμα. Αντί να πει ότι το θέμα απαιτεί ξεχωριστή συνεδρίαση, δημόσια και ανοιχτή, κρύφτηκε πίσω από αριθμούς και χέρια που σηκώνονται. Αυτή είναι θεσμική φυγομαχία.

Όταν της ζητήθηκε ξεκάθαρα να δεσμευτεί για ειδική συνεδρίαση, άρχισε να μαζεύει τα λόγια της. Όταν ο Σύλλογος Κατιρλιωτών της είπε ευθέως ότι κρύβεται, δεν απάντησε με στοιχεία. Απάντησε με ασάφεια. Γιατί όποιος δεν θέλει να δώσει απαντήσεις, πρώτα θολώνει το τοπίο.

Η κορύφωση της υποκρισίας ήρθε με τη δήθεν “τυχαία” συνάντηση στο υπουργείο. Η δήμαρχος παρουσίασε την παρουσία του ΤΑΙΠΕΔ και επενδυτών σαν κάτι που προέκυψε από μόνο του. Σαν να μην ήξερε γιατί πήγαινε. Σαν να μην είχε πολιτική ευθύνη. Αυτό δεν είναι αφέλεια. Είναι προσβολή της νοημοσύνης.

Και φυσικά, ούτε λέξη για το τι συζητήθηκε. Ούτε λέξη για δεσμεύσεις, όρους, σενάρια, ανταλλάγματα. Η σιωπή εδώ δεν είναι ουδέτερη. Είναι εργαλείο.

Την ίδια στιγμή, εμφανίζεται να δηλώνει ότι είναι απέναντι στα σχέδια του Υπερταμείου και να καλεί τον κόσμο σε κινητοποιήσεις. Όχι όμως για να παραμείνει ο χώρος δημόσιος, αλλά όπως ειπώθηκε και δεν διαψεύστηκε, για να επιλεγεί συγκεκριμένος επενδυτής για τη μαρίνα. Αυτό δεν είναι αντίσταση. Είναι διαχείριση ιδιωτικοποίησης.

Να κατεβαίνει ο κόσμος στον δρόμο όχι για να πει “όχι”, αλλά για να πει “αυτόν”. Αυτή δεν είναι συμμετοχή. Είναι χειραγώγηση.

Όταν τέθηκε η θέση για μηδενική δόμηση, η απάντηση ήταν ειρωνική: “να γκρεμίσουμε το Παναγία”. Σκόπιμα. Για να γελοιοποιηθεί μια καθαρή πολιτική θέση. Για να μη συζητηθεί το ουσιαστικό: ότι κάποιοι θέλουν τσιμέντο και κέρδη εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει ελεύθερος δημόσιος χώρος.

Το Παναγία δεν είναι απλώς ένα κτίριο. Είναι μνήμη και ευθύνη. Η δήμαρχος υπήρξε βουλευτής της συγκυβέρνησης Σαμαρά–Βενιζέλου που έκλεισε το νοσοκομείο. Σήμερα αποσιωπά αυτό το γεγονός, ενώ αφήνει να αιωρείται η προοπτική εμπορικής “αξιοποίησης”. Αυτή η αντίφαση δεν σβήνεται.

Και εδώ αποκαλύφθηκε κάτι ακόμη πιο κρίσιμο. Όταν ο Σύλλογος Κατιρλιωτών ζήτησε όσα λέγονται να ειπωθούν γραπτώς, η αντίδραση δεν ήταν ψύχραιμη. Ήταν εκνευρισμός. Γιατί ο γραπτός λόγος δεσμεύει. Γιατί απαντιέται. Γιατί μένει.

Η δήμαρχος απέφυγε να δεσμευτεί σε γραπτή ανακοίνωση. Δεν είπε ούτε ναι ούτε όχι. Προτίμησε τη θολούρα. Γιατί μια γραπτή θέση θα έπρεπε να απαντήσει συγκεκριμένα για το ΤΑΙΠΕΔ, τους επενδυτές, τη μαρίνα και το μέλλον του παραλιακού μετώπου.

Ο φόβος της γραπτής απάντησης δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα. Είναι πολιτική στάση. Όποιος δεν θέλει να ελεγχθεί, δεν γράφει.

Δεν μπορείς να εμφανίζεσαι ταυτόχρονα ως ανήξερος, ως αγωνιστής και ως διαχειριστής συμφωνιών. Δεν μπορείς να κρύβεις σοβαρά θέματα πίσω από νυχτερινές ψηφοφορίες και μετά να ζητάς νομιμοποίηση.

Η πόλη δεν χρειάζεται δημάρχους που φοβούνται το χαρτί. Χρειάζεται καθαρές θέσεις και δημόσια ευθύνη. Και αυτή η ευθύνη έχει όνομα, υπογραφή και παρελθόν.  

           
                                                                                             Καλαμαριά 23/12/2025
                                                                                                   Ιωάννης Λιβάνιος